EN

ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ


Ε΄ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ

Ο μεγαλυτερος υπερηφανος δεν ειναι εκεινος που καυχαται υπερηφανα, αλλα εκεινος που καυχαται οτι ειναι πολυ ταπεινος.

Οποιος δικαιολογει τον εαυτο του, οταν σφαλλη, με­ταβαλλει την καρδια του σε δαιμονικο καταφυγιο και θα συνεχιζη να σφαλλη περισσοτερο και θα συντριβεται ανω­φελα απο τον εγωισμο του, εαν δεν συντριψη το εγω του. Εκεινος που δικαιολογει τα παθη του, πεφτει σιγα-σιγα αρρωστος βαρια και τοτε προδιδεται και απο τον βηχα του.

Οποιος δεν εχει επιγνωση της αμαρτωλοτητος του και υπερηφανευεται, πασχει απο δυο αρρωστιες (πνευματι­κες), ψωρα και κασσιδα, και, οσο να θεληση να καλυψη τις πληγες του και να παρουσιαζεται αξιοπρεπης, η φαγουρα και τον ταλαιπωρει, αλλα και τον προδιδει με το ξυσιμο.

Οσοι δεν δεχονται παρατηρησεις ουτε και απο τους ανθρωπους που τους αγαπουν, δεχονται τις κοροιδιες ολων των ανθρωπων που φρονουν κοσμικα, και τελικα παρα­μενουν στραβοξυλα και αχρηστευονται μονοι τους πνευ­ματικα, οπως οι σανιδες που δεν δεχονται το πλανισμα του Μαραγκου, για να γινουν επιπλα, καταληγουν στα μπετα η στις σκαλωσιες και πατιενται και λασπωνονται, μεχρι που καταστρεφονται και καταληγουν στην φωτια.

Ο πολυ υπερηφανος, οταν ειναι ιδιως και θυμωδης, δεν ωφελειται απο τον πολυ ταπεινο, οταν του ταπει­νωνεται, αλλα γινεται πιο αναιδης τις περισσοτερες φο­ρες, ενω και ο διαβολος εξαφανιζεται με την ταπεινωση. Γι αυτο φευγει και η θεια Χαρις απο τον υπερηφανο και πηγαινει στον ταπεινο.

Εκεινος που εχει ιδεα για τον εαυτο του, φανερωνει οτι ειναι εκτος του εαυτου του (παραφρων), διοτι, αντι να ευγνωμονη τον Θεο για ολα τα καλα που του εδωσε, τον αδικει, γιατι οικειοποιειται τα χαρισματα του Θεου.

Οποιος συνεχεια υπερηφανευεται, συνεχεια τον εαυτο του αδικει, διοτι ποτε δεν θα εχη πνευματικες πτησεις αλλα συνεχεια πτωσεις, μεχρι να συντριφθη, επειδη δεν εχει συντριβη καρδιας με ταπεινο φρονημα.

Οσοι δεν εχουν πτωσεις σ αυτον τον κοσμο, ενω εχουν του κοσμου την υπερηφανεια, φανερωνουν οτι η υπερηφανεια τους ξεπερασε τα ορια της (εφθασε πια σε σατανικο βαθμο), και η πτωση εγινε απο το πισω μερος της ψηλης κορυφης (εωσφορικο πεσιμο).

Εκεινος που εχει πολλη υπερηφανεια, ειναι χειρο­τερος απο εκεινον που εχει δαιμονιο, διοτι η υπερηφα­νεια συνεχεια φουσκωνει, μεχρι που σπαει ξαφνικα. Ενω ο ανθρωπος που εχει ακαθαρτο πνευμα, εκτος που βα­σανιζεται και εξοφλαει (η αποταμιευει, εαν ο ιδιος δεν εγινε αιτια), αλλα και ταπεινωνεται αναγκαστικα στα μα­τια των ανθρωπων, και τελικα ο Θεος τον ελευθερωνει και μενει στην ψυχη του διπλη ωφελεια.

Η υπερηφανεια πολυ εμποδιζει την Χαρη του Θεου, αλλα και ο υπερηφανος λογισμος ακομη μουρνταρευ­ει τις αρετες μας, οπως η κουτσουλια οταν πεση μεσα στα τηγανητα αυγα, που γινονται τοτε για πεταγμα μαζι με το τηγανι.

Εκεινοι που μπορουν να ανεχωνται τους πολυ υπε­ρηφανους, χωρις ομως να τους κολακευουν, αυτοι ειναι οι πιο ταπεινοι ανθρωποι και οι πιο πιστοι και δικαιοι, διοτι συνεχεια θα αδικουνται και θα περιφρονουνται απο τους υπερηφανους.

Μεγαλυτερη ευγνωμοσυνη θα πρεπη να χρεωσταμε σ αυτους που μας ταπεινωνουν και μας αδικουν και μας ποτιζουν φαρμακια, παρα σ εκεινους που μας τρεφουν με εκτιμηση και με γλυκα λογια η με νοστιμα φαγητα και γλυκα, διοτι τα φαρμακια ειναι τα καλυτερα φαρμακα της ψυχης μας.

Μην εξεταζουμε εαν δικαιως η αδικως μας πικρα­ναν, απο αγαπη η απο κακια, η εαν φταιξαμε λιγωτερο η καθολου, αλλα το πνευματικο κερδος να δεχωμαστε με χαρα, που μας αφηνει η καθε δοκιμασια, και να δοξα­ζουμε τον Θεο για ολα, και τους ανθρωπους να ευγνω­μονουμε που μας αδικησαν.

Τα χτυπηματα ειναι απαραιτητα για την σωτηρια της ψυχης μας, γιατι αυτα λαμπικαρουν την ψυχη. Οσο χτυ­παει κανεις τα ρουχα και τα τριβει, τοσο καλυτερα καθα­ριζουν οπως και το οχταποδι και η σουπια με το πολυ χτυ­πημα μαλακωνουν καλυτερα, και καθαριζουν οι μελανες.

Αντιθετα, τα κοσμικα χαιδεματα των επαινων πολυ βλαπτουν τις ψυχες που εχουν πνευματικη βλαβη και εξο­φλουν τους εναρετους σ αυτην την ζωη την ματαιη (με τους επαινους), οταν δεν κρυβωνται οι αρετες. Οι επαι­νοι θα πρεπη να ειναι λιγωτεροι απο τις αρετες μας, για να κλινη η πνευματικη ζυγαρια προς τους δικαιους την ημερα της Κρισεως, για να ιδουμε προσωπο Θεου.

Αλλοιμονο μας, οταν μας διαφημιζουν για καλα καρ­πουζια, ενω μεσα ειμαστε κολοκυθια! (Αλλοιμονο σου, ταλαιπωρε Παισιε!).

Αλλοιμονο και τρις αλλοιμονο, οταν δεν προσεχη κα­νεις και δινη στους αλλους την εντυπωση οτι ειναι αγιος, γιατι τοτε ειναι που αδικει τον εαυτο του αιωνια, διοτι κα­νεις δεν θα ευχεται, οταν πεθανη, για την αναπαυση της ψυχης του - ενω θα εχη αναγκη - , αλλα θα τον μακαριζουν ολοι. (Δυστυχως, δεν προσεξα ουτε σ αυτο και εγκληματη­σα στην ψυχη μου· ευχεσθε να την αναπαυση ο Καλος Θεος).

Η κοσμικη αναπαυση και η αναπαυση στον λογι­σμο μας ποτε δεν φερνουν αναπαυση στην ψυχη ουτε στην παρουσα ζωη, γιατι λειπει η θεια παρηγορια, ουτε στην μελλουσα αναπαυση οδηγουν, αλλα αρχιζουν να βασανιζουν απο εδω και συνεχιζουν στην αιωνιο βα­σανο, την ανυποφορη.

Εκεινος που πληγωνεται, γιατ ι ξεπεσε στα ματια των ανθρωπων με τις απροσεξιες του, και δεν πληγωνεται, γιατι πληγωσε τον Χριστο, συνεχεια θα ειναι πληγωμε­νος και απαρηγορητος και θα πεφτη συνεχεια, μεχρι να αλλαξη τυπικο, να ταπεινωθη, και τοτε μονο θα σωθη απο τα εδω πεσιματα και απο το αιωνιο που τον περιμενει.

Οποιος χαιρεται, οταν καμαρωνεται απο τους ανθρω­πους, κοροιδευεται απο τους δαιμονες.

Στον κενοδοξο ποτε δεν βρισκει κανεις πνευματικους καρπους, και εαν βρη λιγους, και αυτοι θα ειναι κουφι­οι· ενω ο ταπεινος, για να εχη την πνευματικη φτωχεια, εχει πνευματικο πλουτο.

Οι κοσμικοι ανθρωποι, που τρεφονται σωματικα με πλουσια φαγητα και ψυχικα με επαινετικα λογια, μενουν νηστικοι και αδειοι πνευματικα· και οι θρονοι και οι εξουσιες που επιδιωκουν θα μεινουν στον ματαιο κοσμο, και αυτοι θα μεινουν μονο με τα ονειρα τους, που θα τους βασανιζουν περισσοτερο στην αλλη ζωη, γιατι εγιναν αιτια να στερηθουν τα ουρανια αγαθα. Ενω εκεινοι που αγωνιστηκαν πνευματικα και προτιμησαν το ταπεινο φα­γητο και το ταπεινο σκαμνι (αντι θρονους) και καθιζαν τον εαυτο τους στο σκαμνι - τον δικαζαν οι ιδιοι - , απαλ­λασσονται απο την δικη του Δικαιου Κριτου την ημερα της Κρισεως και κληρονομουν τον Παραδεισο σαν φι­λοτιμα παιδια του Θεου .

Οταν ζηταμε να δικαιωθουμε σ αυτην την ζωη και αποφευγουμε την επιπληξη, αυτο φανερωνει οτι εχουμε ολοζωντανο ακομη το κοσμικο φρονημα μεσα μας, και εκει­νη η λυπη τοτε δεν εχει καθολου μετανοια αλλα ανθρω­παρεσκεια, η οποια δηλητηριαζει την ψυχη και το σωμα με την χολη που σταζει. Οποιος κλαιει φιλοτιμα, γιατι πλη­γωσε τον Χριστο με τις αμαρτιες του, δεχεται αμεσως την θεια παρηγορια, αναλογα με την ποσοτητα της λυπης του.

Η φιλοτιμη και ευαισθητη ψυχη, μεχρι να δυναμω­ση πνευματικα, δεν ωφελειται απο την λεπτολογηση των σφαλματων της, γιατι ο πονηρος την πολεμαει τοτε με την υπερευαισθησια, για να της δημιουργηση αγχος. Ο πονηρος δεν παει κοντρα αλλα με τα νερα μας. Προ­σπαθει δηλαδη να αυξηση τα κλαματα και την στενοχω­ρια, για να θλιψη την ψυχη και να την πνιξη με το αγχος.

Οι γυναικες, φυσικα, περισσοτερο πολεμουνται απο την υπερευαισθησια που δημιουργει ο πονηρος, επειδη δεν βοηθιουνται ουτε απο την πολλη καρδια τους, αλλα ουτε και απο την λιγωτερη λογικη που εχουν απο τους ανδρες (οι οποιοι εχουν περισσοτερη λογικη και ανδρι­σμο και λιγωτερη καρδια).

Εαν τυχη ομως καμμια γυναικα με τροχισμενο το λιγο μυαλο της στην πονηρια και εχη στην φυση της περισσο­τερη κακια και λιγωτερη αγαπη και αυτα τα θεωρηση για ανδρισμο και υπερηφανευεται, τοτε - θεος φυλαξοι! - μπορει να περαση και τον Παπα στο Αλαθητο και τον Μουσσολινι στην βαρβαροτητα.

Μεγαλυτερος εχθρος και απο τον διαβολο ειναι η κακια με την υπερηφανεια, διοτι δεν φτανει που μουρ­νταρευουν τις αρετες και τις κανουν πια αχρηστες, αλλα κουραζουν και το σωμα, κολαζουν και την ψυχη.

Οπως μια τρυπουλα στην κονσερβα ειναι σε θεση να την βρωμιση, γιατι παιρνει αερα, ετσι και ενας υπε­ρηφανος μονο λογισμος εαν περαση στο κεφαλι μας, παιρνει τοτε αερα, και αχρηστευονται οι αρετες μας.

Ο εγωισμος τις περισσοτερες φορες μας κανει τις μεγαλυτερες πνευματικες ζημιες, γιατι ο εγωισμος ειναι το πιο ζωηρο και αναποδο παιδι της υπερηφανειας.

Εαν φυσικα δεν θα υπηρχε αυτο το εγω, και οι ανθρωποι χρησιμοποιουσαν μονον το εσυ, αυτος, εκεινος, θα υπηρχε η ταπεινωση και η αγαπη και η ευλογια του Θεου στον κοσμο, και οι ανθρωποι τοτε θα ζουσαν πα­ραδεισενια και επι της γης. Ο Καλος Θεος ας δωση αυτην την ευλογια στα πλασματα Του. Αμην.




Mailing list

Αφήστε το e-mail σας και μείνετε ενήμεροι
|

Προτάσεις Μελέτης

Τελευταία άρθρα

Αρχεία εικόνας

Αρχεία ήχου


active³ 4.9 · © 2000 - 2012 IPS Ltd · Όροι χρήσης